Hayatımızın büyük kısmını, birileriyle birlikte yaşadığımızı düşünürüz; ancak, asla emin olamayacağımız, varsayımdan öteye geçemeyecek, hatta düpedüz bir yanılsama da olabilir bu düşünce. O andaki düşüncelerimizi, duygularımızı, isteklerimizi de harmanlayarak bakabilseydi eğer birileri davranışlarımıza; gördükleri aynı şey mi olurdu? Belki de herkes, kendi başına yaşıyordur her şeyi. Yahut aynı zaman diliminde, aynı yerde, hatta aynı şeyi yaptıklarını ve benzer hisler içinde olduklarını düşünseler bile; her biri ayrı bir yaşamı duyumsuyor olamaz mı? Bu yüzdendir belki ‘giden’in ardından da o ‘giden’i hayatımızda tutabilmemiz.