Eskiden her yağmur yağışında, her yağmur damlasının başıma konuşunda içim daralır, özenerek yaptığım saçlarımın şekli bozulacak diye nefretler kusardım etrafıma. Yağmurun gücüne gider mi diye hiç düşünmeden kaçardım ondan.Hayattaki duruşum da aynen böyleydi. “Kaçarak” yüzleşmiyordum, bahaneler seriyordum gözlerimin alabildiğine gördüğü her ufka. Düşünmüyordum sokakta yürürken su birikintilerinden kaçınca suların gönül koyacağını, önüme gelen kedinin başını okşamadığımda bana sitem ettiğini, tekmeler savurduğum çakıl taşlarının canının yandığını, benimle konuşmaya çalışıp derdini anlatan arkadaşımı ti’ye aldığımda yüreğinin burkulduğunu, ailemin uyarılarına kulak vermediğimde onları haksız çıkardığımı… düşünmüyordum.Ne kadar aciz durumdayım? Ne kadar değersiz, ne kadar ilgisiz, ne kadar vurdumduymaz, ne kadar acımasız, ne kadar düşüncesiz ve ne kadar sevgisiz.Çevremdekilerden uzaklaşmak, sizin gibi değerli dostlarım, sizin gibi beyaz, temiz bir sayfa açmak hayata, özümü yakalamak için kendimle savaşımdır bu yakarışlarım. Hayata, sevgisizliğe, nankörlüğe başkaldırışımdır bu kalemimdendökülenler…