Anadolu’da en bin yildan bu yana coskun irmak gibi çaglayan zengin halk siirimizin temalarina onun siirlerinde de rastlamak elbette sasirtici olmuyor. Onu; Pinar basinda nazlica süzülen Bir ceylan misali ürkek, ezilen Al al yanaklar, arlisin sezilen Güzel, Güzel sen kimsin? söyle hele Dizelerinde Karac’oglan misali söylenirken; Kün feyekün emirde tamam olan Mecnun’u leyla’ya kul köle kilan Nice divanenin aklini çalan Ol candan içeri haberin mi var Dizelirinde oldugu gibi Yunus’leyin tasavvufi çizgide hak askiyla gönül sohbetlerinde hemhal olurken, Ya da; Türkoglu siirinde oldugu gibi: Türk’e düsman, sahip olsun diline Türkiye Türk’ün bu böyle biline Kalem, kiliç da yakisir eline Türkoglu Türk’üm, Türkoglu Türk’üm ben Türk Milletinden oldugunu dosta ve düsmana çekinmeden haykirirken görebiliriz.