Şehirler, insan ruhunun endam aynalarıdır. Bu aynaların çerçevesi imar edilmiş tabiat, zemini ise ilim ve irfanla, inançla, aşkla cilalanmıştır. İdeal şehir, taş ve toprak arasında yapılan ruhun yuvasıdır. Ruh, o taş ve toprağı aşk ve inançla şekillendiriri. En ideal kavisler, çizgiler ve renklerle donatır. Bir topluluk, bir şehir kurara ve ruhu orada arz-ı endam eder. Şehir hem o topluluktur, hem de bizimdir.