“Başını kaldır da, kardeşim, gök yüzüne şöyle bir bak!.. Direksiz duran bu muazzam tavan, büyük bir mimarın eseri olduğunu haykırmıyor mu? Gök yüzünde asılmış bir pencere gibi, ışıklarını dünyamıza gönderen şu güneşe bak!.. Masmavi gökle, pırıl pırıl yanan şu altın sarısı güneşin meydana getirdiği manzaraya bak!… Elinin ayağının, gözünün, kulağının nasıl çalıştığını düşün!.. Nasıl düşünebildiğini düşün!.. Bütün bunların bir yapıcısı, bir ustası olması gerekmez mi? Sen nasıl ki, gözünle görüp elinle tutmadan, eserlerine bakarak elektriğin varlığına inanıyorsan, biz de gözümüzle görüp elimizle tutmadığımız halde eserlerine bakarak Allah’ın varlığına inanıyoruz…”