Birbirine tutunmuş iki küçük el.Verilmiş bir söz.Ve kördüğüm olmuş hayatlar…“Kelebekleri seviyorum,” diye fısıldadım ağacın üzerine konan beyaz kelebeğe doğru gülümseyerek.“Sadece bir günlük olan hayatlarına hâkim olan o özgürlüğü seviyorum.Onlara imrenirken sevmeyi başardım. Sen yokken daha çok sevdim. Senin gibilerdi. Bir vardılar bir yok.