Parkın içerisi, sanki ana baba günüydü… Farklı bölgelerden gelen fındık işçileri, telaş içerisinde meraklı gözlerle sağa sola bakıp duruyorlardı… Kendilerine önderlik eden işçi başı kahyaların etrafında; sahibi tarafından örklenmiş hayvanlar gibi şaşkın şaşkın dönüp duruyorlardı…Her yıl Temmuz ayı geldiğinde; Karadeniz’in kalbi farklı atar… Karadeniz Bölgesinin iç kesimlerindeki kasabaların varoşlarından toplanan insanlar, kamyonlarla adeta akın ederler; Ünye, Fatsa gibi sahil şehirlerine… Cılka yollardan her yaştan kadınlari kız çocukları ve erkekler bir umut uğruna fınfık bahçelerine doğru tırmanırlar… Bazen; Karadeniz türkülerinin ezgileri yankı yapar fındık bahçelerinde; bazen de çakaralmazlardan çıkan mermilerin vızıltıları… Bu, Karadeniz’in yaşam biçimidir; sürüp gider yıllar boyu…