Alevler birbirlerini üzerine basarcasına yükselir, sanki gökyüzünde bir yerlere ulaşmak, bir şeyler kapmak istercesine uzanır da uzanır… “Pervane Böceği”, ateşin çevresinde döner, döner, döner…. Alevlerle oyun oynuyor gibi, döne döne bir alçalır, bir yükselir; birden, bedenini yakalamaya, sarmaya çalışan ateşin içine kendini atar…. Tüm sessizliğiyle bir hüzünü çöker ateşin aydınlığına, ve hüznün “maske”si yoktur…(Sayfa 7)