“Ne teselli edebilir insanı yaşarken?gece şer ağacının hızla büyüyen hazin gölgesi iken,sessizliğin ve yalnızlığın kefaretini kim öder?”… “Bana simsiyah bir kalem kes gecenin dallarından,yazılmamış bir mektubun kefaretini ödesin..öyle bir kelime söyle ki,hiç eksilmesin..”… “Üç günlük dünyanın hatırına,bana bir tütün sar ince parmaklarınla düşümde..ve kalbinin sesinden şarkılar söyle..”… “Bana bir kalem kes parmak uçlarımdan,ve lütfen artık biraz ağla,sadece ağlarsan anlarsın.. şimdi;elini nabzına koy..”