“…sevimli, şıngırtılı, değişik bir üslubu var…Rıfat, bir bakıma Oğuz Altay’ın ‘Tutunamayanlar’ından izler taşıyor. Sıradan biri olmak sıkıyor belki onu, ‘önemli olmak, mühim işler yapmak’ istiyor, bu arada hayatın hakikatini de yakalamaya çalışıyor…”Mustafa Kutlu”Mehmet Önal, her kavramın derinliğine çekiyor sizi ve felsefe minderinde satranç hamlelerine benzer kelime oyunlarıyla hayrete düşürüyor. Benzetmeler ve mecazlar da bu minderin tuzakları… Gencinden yaşlısına, liselisinden üniversitelisine (..) her insanın mutlaka kendisinden bir şeyler bulabileceği; düşünürken yaşadığını ya da yaşamadığını, varlığını ya da yokluğunu hissedebileceği bir roman…”