yolunu kaybetmiş bir çocukgüneşli günler geldi anne…üşütmüyor esen rüzgârbüyümek büyümek de hiç korkulacak kadar değilmişhıfzettim ömrümcegaliba çocukluğunu kaybetti yüreğim…ne insanları çocukluğumdaki gibi sevebiliyorne içten gülebiliyorum.savaşmak anne, yorulup pes etmeden çabalamak o kadar da ağır değilmişyalnız kalabilmek, zifiri gecelerde umutsuz yarınlarda,o kadar da korkunç değilmiş anne…ne sevmeyi biliyorumne de sevilmeyi.işte diyorum ya, yüreğimdeki çocukbenliğiniyolunu kaybetmiş