Kültürler ve diller arasında doğal benzeşimi zora dayalı asimilasyonun yerine koymak isteyen Xani bu amaçlı oluşan diller arası metafordan beslenmesini bilmiştir.Hatta daha da ileri giderek bir ulusun sosyolojisi ve gelecek kaygısıyla dilinin ve literatürünün arasında doğrudan bir ilişki kurmuş, bu ilişkinin doğurgan gerilimini kendi eserine taşımasını bilerek Kassit kökenli Kürt şair Sin Lekke Unnin’den yola çıkıp, Gılgameş destanından Meme Alan’a, Homerik tanrıların uzun süren kahramanlıklarından, Shakespeare’in oyunun sonunda aniden ortaya çıkıp, oyunun kaderini değiştirerek her şeyi “iyi” yapan kahramanlarına, Joyce’un bilinç akışından, Borgesyen labirentlerden, Kafkaesk ironilere kadar geniş bir retorik oluşturan edebi metinlerin tarihsel bir derinlik meydana getiren dokusuna Xani yeni tohumlar yerleştirilir.