“Beş gazetenin arşivinden 460 bin sayfa taradım. Sırf arşiv taraması 1.5 senemi aldı. İsim Şehir Hayvan ve İsim Şehir Bitki gibi köşe yazılarımdan derleme değil… Sıfırdan yazıldı. 3 Kasım 2002’de başlıyor. Bugüne kadar geliyor. Çıraklık, kalfalık, ustalık diye üç bölümden oluşuyor.”Yılmaz Özdil, Hürriyet, 30 Temmuz 2013Bir tablo hayal edin.Sanat eseri.Miras. Size ait.Tuvali, Türkiye coğrafyası.Boyası, şehit kanı, alın teri.Her sabah uyanıyorsunuz.Gururla seyrediyorsunuz.Ama, birileri her sabah sizden önce uyanıp o tablonun başına geçiyorve orasına burasına minik minik fırça darbeleri atıyor.Her sabah bir minik fırça darbesi.Usta işi.Küçük küçük değişiyor tablo.Aniden değil.Milim milim.Alıştıra alıştıra.Yedire yedire.Aradan yıllar geçiyor.Tablo, o tablo olmaktan çıkmış!Komple değişmiş.Dedim ya, kanıksamışsınız.Bakıyorsunuz bakıyorsunuz…Tablo, hâlâ aynı tablo zannediyorsunuz.Peki ne yapılabilir?Fark, nasıl fark edilebilir?Orijinal’in aslında ne kadar değiştiği…Ne hale getirildiği…İlk bakışta nasıl anlaşılabilir?Tek çare var. Kıyas.Tablonun ilk haliyle…Son halini yan yana koymalı.