CIORAN, bir inanç krizinin sonucu olan Gözyaşları ve Azizler’de, insanın derinliklerine, hatta uçurumlarına iniyor ve kendi deyimiyle gözyaşlarının kaynağını araştırıyor. Orada azizler ve azizelerle birlikte Bach’ı, Mozart’ı, Van Gogh’u, Dostoyevski’yi, Rilke’yi, Mevlâna’yı ve Şems’i buluyor. Sonra acının, ölümün, yalnızlığın, şüphenin ve umutsuzluğun doruklarına ulaşıyor yeniden. Belki de bu yüzden, tüm çelişkileri ve aşırılıklarıyla “Cioran’ın en çok Cioran olduğu kitap” olarak tanımlanıyor Gözyaşları ve Azizler. “Ben hiç ağlamadım çünkü gözyaşlarım düşüncelere dönüştü. Ve düşünceler gözyaşları kadar acı vermez mi,” diye soran Cioran’ın Gözyaşları ve Azizler’ini İsmail Yerguz’un çevirisi ve Cioran’ın yarım asır sonra “acımasızca budadığı” kısımlardan oluşan bir seçki ile birlikte sunuyoruz.