Türkiye’de İslamı hareketler, 1960’larda olduğu gibi, toplumun “cahil” ve “kandırılmaya açık” kesimlerini istismara yönelik tertipler olarak değil: aydınların “dinamik güçler” olarak adlandırmayı sevdikleri kesimlerin entelektüel eğilimleri ve tercihşeri noktasında ele alınmaya başlanmıştır.İslami hareketler, üniveriste/yüksek okul ögrencisi ya da mezunu olan, genellikle de laik eğitim veren okullardan gelen, kır kökenli olsa bile bugünü ve geleceği açısından kentli/orta sınıfa mensup, bu yönleriyle de gelecekte toplumda öneml konumlarda bulunmaya aday kesimler tarafından taşınmaktadır artık.