‘Vesikalı Komik’ kitabında Abdullah, üzerinden Özal geçmiş bu toplumda tiyatro yapmaya çalışanların trajikomik, absürd, bize özgü hikâyelerini anlatıyor. Özellikle, şu bizim abus suratlı milletimizi güldürmeye çalışmanın zorluklarını. Gazinoda komiklik yaptığı yıllarda meyhaneciler ve hamamcılarla birlikte komiklerin de vesikaya bağlanması gerektiğini öğrenmiş. Yıllar boyu bol bol vesika almak zorunda kalmış. Üslubu yalın ve hatta ‘naif’ sayılabilir. Ama iş güldürmeye gelince… Güldürü damarını yakalayınca… O zaman hiç insafı yok. Öldüresiye güldürüyor. Donları ıslatmadan bırakmıyor. Ne de olsa halk tiyatrosu geleneğini seçmiş. Ne de olsa Ali Sururi’lerin, Toto Karaca’ların öğrencisi… Yalnız dikkat: Gülümsemenin vesikaya bağlandığı şu kriz günlerinde bu kitabı okurken atacağınız kahkahalar yanlış anlaşılabilir!