NurYok bile yokken O vardı;O bir nur… Ki mutlak saffet.Âdem, Allah’a yalvardı;O nur için beni affet!Adem’in alnında bir nur;Derken öbür Peygamberde.Âyet ki, çıplak okunur;Ne bir harf, ne zarf, ne perde.Geçti bilmem kaç nesilden,O nur, İlâhi dâire…İbrahim’den, İsmail’den,Vesaire vesaire..O nur, o nur, elde sancak;Aktarılır, nebi nebi.Bir beklenen var ki, ancak,Nurun ezelden sahibi…Nur sırdır, ışık üstür sır;Vurduğu eşya gölgesiz.Onsuz insan kör ve sağır;Ülkeler onsuz, ülkesiz.Son Peygamber, son Peygamber!İlk olunca sona geldi.Nur, fezayı tutan çember,Ondan gelip O’na geldi.